बृहदारण्यकोपनिषत् चतुर्थोऽध्यायः

[परमात्मोपासनं मोक्षकारणत्वम्]

स यथा सैन्धवखिल्य उदके प्रास्त उदकमेवानुविलीयेत;

न हास्योद्ग्रहणायैव स्याद्

यतो यतस् त्व् आददीत

लवणम् एवैवं वा अरे

इदं महद्भूतम् अनन्तम् अपारं

विज्ञानघन एवैतेभ्यो भूतेभ्यः समुत्थाय

तान्य् एवानुविनश्यति

न प्रेत्य संज्ञास्तीत्य् अरे ब्रवीमीति होवाच याज्ञवल्क्यः ॥ १२ ॥