चतुर्दशः खण्डः

[स्मृतेः आशायाः श्रेष्ठत्वम्]

आशा वाव स्मराद् भूयसी । ‘आशयेद्वो वै स्मरो मन्त्रानधीते, कर्माणिकुरुते, पुत्रौंश्च पशूँश्चेच्छते, इमञ्च लोकममुञ्चेच्छते । आशामुपास्वेति ॥१॥

स य आशां ब्रह्मेत्युपास्ते, आशयाऽस्य सर्वे कामाः समृद्ध्यन्ति ; अमोघा‘ह्यस्याशिषो‘ भवन्ति, यावदाशाया गतम् तत्रास्य यथाकामचारो भवति, यआशां ब्रह्मेत्युपास्ते ।अस्ति भगव आशाया भूय इति । आशाया वाव भूयोऽस्तीति । तन्मेभगवान् ब्रवीत्विति ॥२॥